معرفی آلیاژهای پلاستیکی در پلاستیک‌های اصلاح شده

آلیاژ پلیمری یک ماده کامپوزیتی پیچیده است که از ترکیب فیزیکی دو یا چند سیستم پلیمری مجزا برای دستیابی به مجموعه‌ای از خواص غیرقابل دستیابی توسط یک پلیمر منفرد ایجاد می‌شود. با افزایش تقاضای بازار برای عملکرد مواد خاص، آلیاژسازی به یک تکنیک اصلاح محوری تبدیل شده است. 1. آلیاژ PC/ABS: این آلیاژ موفق ترین آلیاژ تجاری است که کاملاً با مقاومت حرارتی بالا، استحکام و چقرمگی پلی کربنات (PC) با قابلیت پردازش برتر، پرداخت سطح و هزینه کمتر ABS تطابق دارد. گریدهای ضد شعله بدون هالوژن استانداردهای صنعتی برای محفظه چاپگر، پوسته لپ تاپ و قاب تلویزیون هستند. برای بهبود مقاومت در برابر هوازدگی در فضای باز، از آلیاژهای PC/ASA استفاده می شود. 2. آلیاژهای مبتنی بر PPO: پلی فنیلن اکسید (PPO/PPE) پایداری هیدرولیتیکی عالی اما جریان ضعیفی دارد. آلیاژ کردن آن با پلی استایرن (PS) یا پلی آمید (PA) موادی مانند PPO/PA (به عنوان مثال، Noryl® GTX) ایجاد می کند که ترکیبی از مقاومت در برابر حرارت بالا، ضربه خوب، مقاومت شیمیایی بهبود یافته و جریان بسیار بهتر برای پانل های بزرگ بدنه خودرو و اجزای زیر کاپوت است. 3. آلیاژهای پلی استر: این گروه شامل ترکیباتی مانند PC/PBT و PC/PET است که گرما، ضربه و ثبات ابعادی PC را با مقاومت شیمیایی و پردازش پذیری پلی استر متعادل می کند. آلیاژهای PBT/PET برای بهبود سطح و کنترل تاب خوردگی استفاده می شود. آلیاژهای PBT/ASA قابلیت آب و هوای عالی را برای کاربردهای خارج از منزل مانند مشبک‌های خودرو و پوشش‌های نور خورشیدی ارائه می‌دهند. 4. آلیاژهای PPS: پلی فنیلن سولفید (PPS) بسیار سفت و سخت و از نظر شیمیایی خنثی اما شکننده است. آلیاژ کردن با سایر پلیمرها مانند PA یا پلیمر کریستال مایع (LCP) در ترکیبات PPS/PA یا PPS/LCP به طور قابل توجهی چقرمگی را بهبود می‌بخشد، شکنندگی را کاهش می‌دهد و می‌تواند جریان را افزایش دهد و استفاده از PPS را در کاربردهای ساختاری و الکترونیکی بیشتر گسترش دهد.